Zrozumienie budowy pojedynczego glifu to klucz do zrozumienia dlaczego tekst na stronie układa się w określony sposób. Pole znaku to niewidoczna dla czytelnika, prostokątna przestrzeń otaczająca każdy pojedynczy glif. To właśnie te wirtualne granice, wywodzące się jeszcze z czasów metalowych czcionek, decydują o tym, jak blisko siebie stoją sąsiednie litery i jak programy komputerowe obliczają domyślne odstępy w wierszu. Spójrzmy na poniższe zestawienie cech pola znaku. Pole znaku (niem. Kegel, ang. body):

• w zecerstwie górna powierzchnia czcionki z odlanym na niej obrazem znaku pisma (oczkiem).
• w fotoskładzie i krojach cyfrowych: prostokątna płaszczyzna zajmowana przez znak pisma wraz z przylegającymi do niego światłami.
• w druku wypukłym: metalowy prostokąt, na którym odlewa się obraz znaku.
• w druku fotograficznym lub cyfrowym: prostokątna teoretyczna przestrzeń zajmowana przez literę.