Pozostawianie pojedynczych liter na końcach wierszy to jeden z najczęstszych błędów składu tekstu. Wiszące spójniki (takie jak ​„i”, ​„w”, ​„z”, ​„a” lub ​„o”) zaburzają rytm czytania i sprawiają, że prawy margines bloku wydaje się nieregularny. Odpowiednie przenoszenie tych znaków do kolejnego wiersza pozwala zachować spójność wizualną oraz gwarantuje czysty, uporządkowany wygląd w składzie różnych rodzajów publikacji.

Wprowadzając kod na wiszące spójniki (link) powodujemy trwałe ich zespolenie z sąsiednimi wyrazami czy znakami. Ta operacja czasem powoduje zakłócenie odległości międzyliterowych i międzywyrazowych (żółte wiersze).

W niektórych przypadkach możemy ten problem rozwiązać lokalnie, wymieniając twardą spację na spację z klawiatury; nie musimy wtedy używać lokalnie panelu justowania dla całego akapitu z odpowiednimi ustawieniami, by poprawić owe odległości.

Ustawienia w panelu justowania do lokalnej naprawy świateł międzyliterowych i międzywyrazowych: